Ο Μιχάλης Εμιρλής ζωντανά στο Soho square bar - Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 μετά τις 19:00.
Τον Μιχάλη Εμιρλή τον γνωρίσαμε το φθινόπωρο του 2005 με την κυκλοφορία της πρώτης του δισκογραφική δουλειάς που είχε τίτλο "Ζω περιμένοντας να ζήσω" και την απολαυστική επιτυχία "Πίπα της ειρήνης", αλλά και άλλα όμορφα τραγούδια, όπως το "Να σε ξεχάσω προσπαθώ" και το "Νιώθω το τέλος να πλησιάζει". Δύο χρόνια μετά, επανέρχεται με το νέο του CD "Μη διστάζεις", από το οποίο ξεχωρίζουν τα τραγούδια "Μη μου μιλάτε για κείνη", "Αυτό που σου αρέσει" και ο "Κουβανός".
Εχει συνεργαστεί στο παρελθόν σε live εμφανίσεις με πολλούς καλλιτέχνες όπως ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, η Γλυκερία και η Δέσποινα Ολυμπίου. Γέννημα θρέμα Θεσσαλονικιός επιστρέφει στην πόλη του με νέα δισκογραφική δουλειά, η οποία θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα και αναμένεται να είναι εξίσου πετυχημένη και ανατρεπτική.
"Επιχειρήση Λευκός Πύργος" με την Νίνα Λοτσάρη στο Fix - Θεσσαλονίκη, από την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου και για λίγες παραστάσεις.
Το εκρηκτικό show με τίτλο “Επιχείρηση Λευκός Πύργος” έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να ταράξει τα νερά της διασκέδασης... Μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε με τη μουσικοχορευτική παράσταση “Μata Hari” στο Rex music theatre της Αθήνας, η μοναδική performer Νίνα Λοτσάρη ετοιμάζει τις βαλίτσες της για να συνεχίσει τις αποστολές της... βόρεια στο Fix της Θεσσαλονίκης!
Έχοντας τα τελευταία 2 χρόνια εντυπωσιάσει το κοινό με τα μοναδικά show που παρουσιάζει στην Αθήνα, η Νίνα Λοτσάρη καταστρώνει το επόμενο σχέδιό της και ανεβάζει τον πήχη ψηλά: να κερδίσει και το κοινό της βόρειας Ελλάδας! Έχοντας στο πλάϊ της τους 1550, το rock group που γνωρίζει αυτή την εποχή τεράστια επιτυχία, θα παρουσιάσει ένα υπερθέαμα υψηλών απαιτήσεων.
Συμμετέχει επίσης ο Γιάννης Σκουλάς, μία μοναδική φωνή που καθηλώνει με το μέταλλο και το εύρος της, ενώ highlight στοιχεία του show είναι οι φλογερές χορεύτριες flamenco "Duente" και η ορχήστρα χάλκινων "Paradis Balkan". Μαζί τους η 14μελής ορχήστρα "Goldfingers". Από μεγάλες rock επιτυχίες μέχρι μουσικά θέματα από αγαπημένες ταινίες, και από τζαζ μέχρι ελληνικά... “σουξέ” θα αποτελέσουν το ρεπερτόριο στο πιο πλούσιο και εντυπωσιακό θέαμα και θα μας παρασύρουν στον “χορό των κατασκόπων”.
Η σκηνοθεσία και οι χορογραφίες είναι της Αποστολίας Παπαδαμάκη, ενώ τη μουσική επιμέλεια και τις ενορχηστρώσεις ο Κωνσταντίνος Παγιάτης.
Δείτε αποσπάσματα από την παράσταση "Mata Hari" στην Αθήνα:
Τραγούδι: Δώρο για σένα. Από το cd "Δώρο για σένα" Emi 2010
Καλλιτέχνης: Νίκος Οικονομόπουλος
Σκηνοθεσία: Μανώλης Τζιράκης
Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια
Μουσική: Βασίλης Γαβριηλίδης
Ο Μιχάλης Τζουγανάκης ζωντανά στο Μύλος club - Θεσσαλονίκη, την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011 μετά τις 21:00.
Μετά από μια σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων με το Γιώργο Νταλάρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και μέσα από μια «μουσική οδύσσεια» ήχων και αρμονιών, ο δυνατός performer Μιχάλης Τζουγανάκης μας προσκαλεί την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου ,στο club του Μύλου της Θεσσαλονίκης, να πάμε «ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ» και να ξεπεράσουμε τα γεωγραφικά μας όρια ακολουθώντας τον στα «Ρεύματα του Κόσμου».
Το ανατολίτικο χρώμα της φωνής του και το εύρος της μαζί με το πάθος του Μιχάλη όταν τραγουδά προσδίδουν μιαν άλλη αίσθηση, έναν άλλο ερμηνευτικό αέρα είτε αυτά είναι παραδοσιακά είτε είναι τραγούδια άλλης κατηγορίας. Στη συναυλία αναμένουμε να ζήσουμε μια βραδιά εμπνευσμένη όχι μόνο από παραδοσιακές μελωδίες της Κρήτης αλλά και από αγαπημένα δικά του κομμάτια που έχει λατρέψει το κοινό του αλλά και μέσα από κομμάτια άλλων αγαπημένων και καταξιωμένων καλλιτεχνών - δημιουργών της Ελληνικής μουσικής σκηνής.
Kawasakiho ruze (Κάθε ψέμα κρύβει μία αλήθεια) (2009)
Ο διάσημος ψυχίατρος Πάβελ Γιόσεκ πρόκειται να τιμηθεί με το «Memory of the Nation», ωστόσο δεν είναι και τόσο ηθικά άμεμπτος όσο πολλοί πιστεύουν, καθώς κάποτε είχε συνεργαστεί με τις κρατικές (κομμουνιστικές) μυστικές υπηρεσίες ενώ στην πορεία συμπορεύτηκε με το καθεστώς που έχει αυτή τη στιγμή η χώρα. Η οικογένεια του Γιόσεκ και οι κοντινοί της φίλοι προσπαθούν τώρα να δουν πως θα διαχειριστούν αυτά τα θέματα, που θα προκύψουν.
Ο διακεκριμένος ψυχίατρος Πάβελ Γιόσεκ πρόκειται να τιμηθεί από το κράτος με το βραβείο «Μνήμης του Έθνους» ενώ ετοιμάζεται και ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και τη δράση του, στο οποίο μετέχει ο γαμπρός του με τον οποίο βρίσκεται σε ήπια κόντρα. Στην πορεία ανακαλύπτεται ότι ο Γιόσεκ ως ψυχίατρος επί κομμουνιστικού καθεστώτος και υπό το κράτος απειλής (όσον αφορά την αγαπημένη του, έγκυο τότε από ένα αντιφρονούντα γλύπτη) δέχτηκε, κάποιες λίγες φορές, να «περάσει» τα πρακτικά από ορισμένες σεάνς του με ασθενείς (ή «ασθενείς», ένας εκ των οποίων και ο γλύπτης) στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών. Η εκ των υστέρων δράση μας δείχνει ένα άνθρωπο με ήθος και κοινωνική προσφορά.
Είναι κατά ένα τρόπο ο άνθρωπος που είπε το καβαφικό «Μεγάλο ναι». Από την άλλη μεριά, ο γλύπτης πέρα από δυο τρία καψίματα από τσιγάρο στο χέρι (έργο ανακριτή), κλασικός μποέμ, πήγε ή απελάθηκε στην Σουηδία όπου έζησε τριάντα χρόνια μια χαρά, δημιουργώντας, καλοπερνώντας και σπέρνοντας ως γυναικάς παιδιά, άλλα γνωστά κι άλλα ίσως άγνωστα. Ο ψυχιάτρος δεν είναι το τέρας με τα δυο κεφάλια, απλά σε μια δύσκολη στιγμή ενέδωσε για χάρη μιας αγαπημένης και εγκύου. Ο γλύπτης δεν είναι ήρωας και επαναστάτης, αλλά ένας καλών προθέσεων καλοπερασάκιας που οι συνθήκες του πρόσφεραν το τίτλο του θύματος. Η γυναίκα (διαδοχικά και των δυο) στήριξε (σιωπώντας συνένοχα) τον Γιόσεκ βιώνοντας τις θυσίες του απέναντι της και απέναντι σε τόσο κόσμο εκ των υστέρων.
Ο γαμπρός το παίζει πολιτικά ορθός αλλά με το πρόσχημα μιας προχωρημένης φιλοσόφησης της ζωής έχει το θράσος να ζητήσει από την γυναίκα του (και κόρη της ιστορίας) να δείξει κατανόηση που όλο τον καιρό που εκείνη ζούσε στο νοσοκομείο το δράμα του αν έχει καρκίνο ή όχι, εκείνος την απατούσε με μια γνωστή τους. Όλοι είναι άνθρωποι, άρα άγγελοι και διάβολοι ανάλογα με τις περιστάσεις. Ακόμα και ο τότε ανακριτής, που θεωρούσε ότι η βία είναι μέθοδος των ατάλαντων και η ψυχολογική εκμαίευση μπορεί κάλλιστα να δώσει αποτελέσματα. Σε ένα από τα τελικά πλάνα σβήνει κεριά σε γενέθλια μαζί με τα εγγόνια του.
Η ταινία προβάλλει ένα ιστορικό γίγνεσθαι που υπερβαίνει την ηθική σχετικότητα. Αν κάτι πετυχαίνει απόλυτα το κοινωνικό δράμα του τσέχου Jan Hrebejk είναι να δείξει την ζωή ως ένα κουβάρι που δεν ξεδιαλύνεται. Όχι γιατί αυτό είναι μια αλήθεια – όντως δεν υπάρχει ένας τελικός Λόγος για τα πράγματα – αλλά γιατί το ίδιο το σενάριο τεμαχίζει την «αλήθεια» ανάμεσα σε τόσα πρόσωπα και περιστατικά και κάπως ψυχρά, σε μια απόσταση ασφαλείας, που χάνει το στοίχημα της συγκίνησης (αν το επεδίωκε) με τον τρόπο που την πέτυχε ο Florian Henckel von Donnersmarck στις «Ζωές των άλλων».
Aruitemo aruitemo (Μία μέρα του καλοκαιριού) (2008)
Ο γιος και η κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού επιστρέφουν στο πατρικό τους για μια οικογενειακή συγκέντρωση, φέρνοντας μαζί τους τις οικογένειές τους. Παρόλο που τίποτα δε φαίνεται να έχει αλλάξει στο σπίτι, έχουν αλλάξει όλα τα μέλη της οικογένειας, τα οποία προσπαθούν να κρατήσουν την ισορροπία στις μεταξύ τους σχέσεις.
Ο δημιουργός του απίθανου Κανείς δεν Ξέρει καταλαγιάζει ακόμα περισσότερο το ύφος του και ξαναδιαβάζει το Ταξίδι στο Τόκιο του Yasujiro Ozu. Μάλιστα, κάπως έτσι φαντάζομαι πως θα γύριζε σήμερα ο Ozu την ταινία του. Η ταινία είναι λεπτή, όχι σε άγριες σινεφιλικές προθέσεις, αλλά σε ανάπτυξη απλών συναισθημάτων. Όπως σε ένα δικό μας γιορτινό τραπέζι μετράει η κάθε κουβέντα, αφού προέρχεται από δικά μας πρόσωπα, έτσι κι ο Koreeda μάς καλεί στο δικό του.
Η κάμερα κάθεται σταυροπόδι και γίνεται μέλος της οικογένειας, μη προσπαθώντας ποτέ να πάρει την λάμψη της οικειότητας των ηρώων της. Η κάμερα αυτή αντικαταστεί τη δική σας ματιά, την δική σας παρουσία στον χώρο. Όχι, δεν συμβαίνουν φοβερά πράγματα, ούτε τα αίματα θα ανάψουν ποτέ. Αυτά θα τα δείτε αλλού κι όχι στην παραδοσιακή κουλτούρα της Ιαπωνίας. Μόνο που σας εφιστώ την προσοχή και μάλιστα αυστηρά. Αν δεν έχετε ειδική διάθεση, μη δείτε αυτή την ταινία. Η παντελής έλλειψη δράσης θα σας κουράσει από τα πρώτα λεπτά. Είναι ταινία κοινού με σινεφιλικό στομάχι κι εκπαίδευση. Αυτό, για να μη πείτε πως δεν σας προειδοποίησα κι έχουμε άλλα...
To 1969, η Πένι Τσένερι, κόρη του επιτυχημένου επιχειρηματία και ιδιοκτήτη των στάβλων Μίντοου, Κρίστοφερ Τσένερι, αποφασίζει να αναλάβει τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης. Αυτή ήταν η πρώτη μιας σειράς κρίσιμων αποφάσεων, οι οποίες έμελλε να αλλάξουν οριστικά τη ζωή της ίδιας, αλλά και των αγαπημένων της προσώπων. Μην έχοντας, ως νοικοκυρά, την παραμικρή πείρα από κούρσες αλόγων, η Τσένερι αποφάσισε να εισβάλλει στον αυστηρά ανδροκρατούμενο αυτό χώρο, ποντάροντας πάνω στο καστανόχρωμο πουλάρι με την πορφυρή χαίτη και το σημάδι στο μέτωπο που θύμιζε λευκό αστέρι. Η Τσένερι ανέθρεψε το πουλάρι με την πίστη πως έχει στα χέρια της έναν γεννημένο πρωταθλητή και του έδωσε το όνομα Σεκρετέριατ. Τρία χρόνια αργότερα, χάρη στη φροντίδα της ιδίας και των συνεργατών της και υπό την πολύτιμη καθοδήγηση του βετεράνου εκπαιδευτή αλόγων Λουσιέν Λοράν, ο Σεκρετέριατ κατόρθωσε να κερδίσει 3 κούρσες, σε 3 πολιτείες, μέσα σε 5 μόνο εβδομάδες, φτάνοντας στη θριαμβευτική κατάκτηση του περίφημου Triple Crown, για πρώτη φορά μετά από 25 ολόκληρα χρόνια!
Με την ακαδημαϊκή λογική, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Είναι από αυτές τις κλασικού τύπου «Americana» που λατρεύουν στις ΗΠΑ. Για την ακρίβεια, κατά λάθος είναι έγχρωμο! Πέρα από μετρημένα στα δάχτυλα πλάνα σύγχρονης αισθητικής, η ταινία ακολουθάει την πεπατημένη τής Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ. Όλα καλά ως εδώ και γιατί άραγε δεν είναι υποψήφιο για κανένα σοβαρό βραβείο; Γιατί είναι υπερβολικά βατό. Τόσο βατό που γίνεται συνηθισμένο, ένα από τα πολλά. Καμία έκπληξη, κανένα ξέσπασμα, μονάχα ακαδημαϊσμός οσκαρικής λογικής παρελθόντων χρόνων.
Ούτε μοντάζ, ούτε φωτογραφία, ούτε κάποιο άλλο τεχνικό χαρακτηριστικό δεν ξεχωρίζει εδώ. Ο Randall Wallace θέλει να παραδώσει μια όμορφη ταινία για όλο το κοινό κι ως γραφιάς, επιμένει πολύ στους διαλόγους. Κρατάει έναν αργό ρυθμό, ακόμα και για «Americana», έναν ρυθμό που σε υποχρεώνει από νωρίς να τον δεχτείς, αλλιώς δεν μπορείς να παρακολουθήσεις το έργο. Η Diane Lane κάνει μια βασιλική εμφάνιση, με τον John Malkovich να είναι η απαραίτητη «παραφωνία» για να ξεχωρίσουν οι ερμηνείες. Λίγη η δράση, αλλά μεγαλόπνοη και αρκούντως καλή για τους λάτρεις των σπορ. Θεματικά, θα μπορούσε να επενδύσει πολύ στο ζήτημα του ρατσισμού, ώστε να πάρει και ουσία, αλλά δεν το τολμά ιδιαίτερα. Μια ταινία που είναι με το ζόρι ενδιαφέρουσα, αλλά δεν κερδίζει την κούρσα.
